wspólna moralność i reforma moralna

idea reformy moralnej wymaga, aby moralność była czymś więcej niż opisem tego, co ludzie cenią, ponieważ musi istnieć jakaś miara, na podstawie której można ocenić postęp. W przeciwnym razie każda zmiana nie jest reformą, ale po prostu różnicą. Dlatego omawiam reformę moralną w odniesieniu do dwóch nakazowych podejść do wspólnej moralności, które rozróżniam jako fundamentalne i pragmatyczne. Fundamentalne podejście do wspólnej moralności (np. Bernarda Gerta) sugeruje, że nie ma reformy moralności, ale wierzeń, wartości, zwyczajów i praktyk, tak aby dostosować się do niezmiennej, fundamentalnej moralności. Gdyby jednak nastąpiła rewizja w jej fundamencie (np. w racjonalności), wówczas możliwa byłaby reforma samej moralności. Z drugiej strony, z pragmatycznego punktu widzenia, wspólna moralność jest relatywna do rozkwitu człowieka, a jej uzasadnienie polega na jej skuteczności w promowaniu rozkwitu. Moralność jest zależna od tego, co faktycznie Promuje rozkwit człowieka i dlatego może zostać zreformowana. Jednak podejście pragmatyczne, które wydaje się bardziej otwarte na możliwość reformy moralnej, wymagałoby bardziej solidnego uwzględnienia norm, którymi mierzy się reformę.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.